سلام به همگی

این ماه هم اومد . ماه رمضون رو میگم . با خودم گفتم حالا که این ماه عزیز اومده آپ کنم و به همه دوستای خوبم التماس دعا بگم . ولی هرچی به این کله مبارکم فشار آوردم توی ذهنم هیچی نیومد که نیومد ( یکی ندونه فکر میکنه قبلا اگه فشار میاوردم چیزی میومد ! ) حالا مجبورم خیلی ساده بگم . ما بنده های خوبی نیستیم یا حد اقل من بنده خوبی نبودم . خیلی از جاها حضور خدا رو فراموش کردم . همیشه توی لحظات سخت زندگیم دست به دامن خدا شدم و بعدش فراموش کردم که مشکلم چجوری حل شد . اما خدای ما مهربون تر از این حرف هاست . الانم که ماه رمضون شروع شده از همه میخوام که برای هم دعا کنیم . میگن اگه یه نفر برای یکی دیگه دعاکنه زودتر اجابت میشه . پس بیایم برای هم دعا کنیم . شاید کمی از مشکلاتی که زندگی هممون رو تحت تاثیر قرار داده کم بشه . تا چشم به هم بزاریم میبینیم پای تلوزیون نشستیم و منتظریم که بگن فردا عید فطره . به همین سادگی . خیلی زود تموم میشه . بدون اینکه خودمون بفهمیم . پس بیایم از لحظه لحظه این ماه استفاده کنیم و تمام تلاشمونو بکنیم که فرصت ها رو از دست ندیم .
التماس دعا
در روایتی از رسول اکرم (ص) آمده است که فرمود:
خداوند متعال فرموده است: «روزه برای من است و من ثواب درخور آن را خواهم داد.»۱
نکات ظریفی در تعبیر خداوند متعال نهفته است، اینکه
چرا خداوند متعال از میان عبادات، روزه را از آن خود دانسته است
و پاداش آن را خود تضمین کرده است، موضوعی است که باید نکات و دقایق آن را دریافت.
۱) پنهانی بودن روزه
روزه عبادتی است که به دلیل «دیدنی» نبودن عمل، کمتر می توان با آن، گناه ریا مرتکب شد.
گناه ریا معمولاً در جایی اتفاق می افتد که بنده با انجام عملی بخواهد از دیدن دیگران نیز لذت ببرد و یا در نظر دیگران موجه جلوه کند.
روزه از این خاصیت بی بهره است و چون نمی توان عمل روزه را به دیگران نشان داد ـ و اصولاً دیدنی نیست ـ به همین دلیل
نمیتوان آن را وسیلهای برای ارتکاب عمل ریا قرار داد و از همین رو است که
فقط خداوند است که به آن عمل آگاه است و در واقع زمینه اخلاص و توحید افعالی در این عبادت فراهم تر است.
در روایتی از امیرالمؤمنین آمده است:
«اعمال خود را بی ریا و بدون خودنمایی انجام دهید که هر کس برای غیر خدا کار کند، خداوند او را به همان کس وا می گذارد.»۲
این تعبیر حضرت علی (ع) بیانگر آن است که
عمل آغشته به ریا از آنجا که عملی برای غیر خدا محسوب می شود، مورد پذیرش خداوند نخواهد بود
و خداوند پاداش آن را نخواهد داد، اگرچه آن عمل، نیکو باشد.
اما روزه چون عملی است که روزه دار از انجام آن قصد نشان دادن عمل به دیگران را ندارد،
بنابراین شریکی در عمل برای خدا قائل نشده است و این عمل را فقط برای خداوند انجام می دهد
و خداوند نیز خود پاداش آن را بر عهده گرفته است.